Hulde
In 1949, bij het 40-jarig jubileum als gemeente geneesheer, vonden zijn
verdiensten erkenning door zijn benoeming tot Ridder in de Orde van
Daar vond hij in een dorp een nogal oud huis dat te koop was. Hij heeft
dat huis toen gekocht. Dochter Ennie heeft dat huis geërfd. In 1965 heeft
ze dat huis echter verkocht omdat ze nogal last had van reumatiek en in
dat oude huis was het nogal vochtig.
Bestuurder
Dokter Larij was vele jaren bestuurslid/secretaris en later voorzitter van
het plaatselijke Groene Kruis. Daarna was hij nog adviserend lid. Tevens
was hij bestuurslid van de afdeling Meppel en Omstreken van de
Maatschappij tot Bevordering der Geneeskunst.
Zelf ook patiënt
Wanneer de dokter een patiënt had met hartproblemen dan adviseerde
hij de patiënt om toch vooral zoutloos te eten. De dokter echter had zelf
ook problemen met zijn hart. Maar dokter Larij had helemaal geen zin in
dat smakeloze eten. Hij zei: “Dan leef ik maar wat korter.”
Pianola
De familie Larij was ook in het bezit van een pianola. Een piano waarop je
kon spelen maar waarin ook rollen of kaarten gestoken konden worden.
En als men dan ging trappen kwam er muziek uit. Chopin en dat soort
stukken. Heel opmerkelijk.
één der dochters van het echtpaar Larij in Zuid-Afrika, zodat ook zij met
deze blijde dag kon meeleven.
Oranje Nassau. Burgemeester Gelinck hield toen een
hartelijke toespraak waarin hij wees op de grote plaats
die de dokter in veler harten ingenomen had in zijn jaren
lange praktijk. Er werden toen meerdere toespraken ge
houden, onder andere door mevrouw Gelinck namens de
huiszorg, mejuffrouw Blomberg namens het Groene
Kruis en verder nog vele anderen. Als bijzondere attentie
werd op datzelfde moment van de huldiging hier, een
bloemenhulde in de Nederlandse kleuren gebracht aan
Johan Barelds
Bron: Kleindochter Anne-Mahe Barten en diverse artikelen uit de krant, 1933, 1949 en
1955
g
J. 1
