Natuurlijk zei ik direct dat mevrouw juist vandaag naar haar in Rotterdam
gegaan was. "Aha", zei ze, "dan hebben we het rijk alleen. Heb je eten in
huis?" Daar ik niet kon liegen sprak ik over het emmertje met de aardap
pelen door mevrouw en mij zo zorgvuldig klaargemaakt. Maar met na
druk zei ik, dat het voor de avond was bestemd als haar zuster weer thuis
was!
chirurg in Apeldoorn was. Elk jaar tegen Kerst stuurde hij een zelfgeschO-e
ten haas, die bij haar aan de schuurdeur moest besterven en die ze dan
door de slager vakkundig liet klaarmaken. Maar ze was er trots op dat ze
hem zelf braadde voor hazenpeper.
Een loper en matjes kloppen ging vlug. Dan de keuken een beurt en wat
afwassen. Net toen ik me in een gemakkelijke stoel liet zakken met een
tijdschrift, ging de bel. Diep zuchtend ging ik naar de deur.
Het was een oude dame in een bontjas die manhaftig naar binnen stap
te en de simpele woorden sprak: "Ik ben de zuster van mevrouw Pilaar en
kom op visite." Meteen duwde ze haar jas in mijn handen en zei autoritair:
"Netjes ophangen, want het is alles wat ik heb". Toen dreef ze mij naar de
kamer en nam plaats op mijn makkelijke stoel. Sjonge, dat was even
schrikken. "Ik wens onmiddelijk koffie". Voordat ik het wist was ik al in de
keuken en zette koffie en bedacht dat ik van de ene baas in de andere
was gevallen. Zo er nog enige twijfel zou rijzen over haar identiteit was de
bazige toon en de gelijkenis zo goed dat het alle onzekerheid wegnam!
Zo had ze altijd in een auto gereden en nooit gefietst wat voor mij on
denkbaar was. Ik vertelde over mijn jeugd in ons dorp en ons grote gezin.
Toen we een keer zo genoegelijk bij elkaar zaten, ontdekte ze bij mij een
geneeskrachtige hand en vroeg omdat ze zo'n last had van koude voe
ten of ik haar wilde masseren en dat heb ik geweten. Elke avond heb ik
haar voeten krachtig gewreven. Op een dag had ze bij de groenteboer
wortels gekocht en omdat alles toch schaars werd, het was immers oor
log, had ze van een kennis wat aardappelen gekregen. Zo zaten we sa
men gezusterlijk een klein emmertje vol te schillen. We zouden er nog wat
uien bij doen en dan een vorstelijke maaltijd hebben. Nu moet ik eerlijk
zeggen dat ik nooit genoeg eten kreeg want zij was totaal niet berekend
op een gezonde kostganger van 17 jaar. Mijn ouders stuurden wel eens
pakjes met wat mondvoorraad wat ik dan stiekem in mijn eigen kamer op
at maar deze keer scheen het geluk me toe te lachen. Toen ze ook nog
zei dat ze de volgende dag naar haar zuster in Rotterdam wilde gaan en
dan des avonds het eten zou gebruiken, was ik blij om een dag alleen te
zijn. Opgewekt deed ik haar 's morgens uitgeleide om de mij opgedragen
plichten zo gauw mogelijk af te krijgen.
