Hoe een Ruinerwolds meisje op stage ging in
Zeist
mevr. Pilaar.
Maar je weet hoe het gaat in zo'n situatie. Ik, als gegadigde, dacht eerst
aan de kleren die ik mee zou nemen om een beetje netjes voor de dag te
komen en dat was nu niet om over naar huis te schrijven. In die tijd had
niemand veel en toen de textiel ook op punten kwam werd het erg sober.
Maar om het zuinig te houden, ons gezin was nogal groot, zou ik op de
fiets de tocht naar Zeist maken zodat er geen reisgeld aan te pas kwam.
Zo kon ik met een kleinigheidje op zak in de stad k komen. Ik kreeg ge
noeg leeftocht mee. Maar het zou mijn immer bezorgde moeder niet zijn
Na het verlaten van de huishoud
school in 1941 zou ik op aanraden
van deskundigen in dat onderwijs
een halfjaar voor een praktijk diplo
ma gaan werken. Dat zou dan be
staan uit drie maanden bij een parti
culier en net zo lang in een inrichting,
om later leiding te kunnen geven in
een deftige huishouding aan het
personeel of in een verpleeghuis.
Maar door de oorlog met Duitsland
was alles een beetje op losse schroe
ven komen te staan. Niemand wist
waar hij aan toe was. We waren nog
gedesoriënteerd door de brute inval
en de bombardementen, de verlie
zen aan mensenlevens en zaten dus
in een impasse. Er waren nog geen
krachtige maatregelen genomen
zoals later zou gebeuren. Er was heel
weinig weerstand tegen de vijand.
Het belangrijkste voedsel was al op de bon. Maar mijn moeder had al in
een vroegere periode op aanraden van de oude regering een voorraad
ingeslagen en gebruikte alleen het noodzakelijke aangevuld met de bon
nen. En juist in deze wisselvallige tijd zou ik dan stage gaan lopen.
Ik, die maar weinig buitenshuis had verkeerd, alleen vacanties bij een ge
trouwde broer en zus, hield wel van een beetje avontuur en gaf me op
om stage te lopen bij een rijke weduwe in Zeist. Dat had nog best wat
voeten in aarde. Mijn vader die wel van een uitje hield ging eerst pols
hoogte nemen. Na een vergadering in Amersfoort bracht hij haar een be
zoek en kwam terug met positieve berichten.
eis
