Priester Christioni paste zich aan.
De kerk in Ruinerwold werd aan de katholieke eredienst onttrokken en dat
dit niet zonder slag of stoot gebeurde, bewijst wel dat er zestig tot tachtig
soldaten in de kerk gelegerd zijn geweest tot groot ongenoegen van de
godsdienstigen, die nog geruime tijd later klaagden over de rommel die
de huzaren hadden gemaakt. De priester die lange tijd de scepter over
de kerk had gezwaaid, een zekere Johannes Christioni, kon de kerk die nu
hervormd was geworden niet langer blijven besturen en vertrok.
De Nederlandse Hervormde kerk van Ruinerwold, verscholen in een
groepje bomen in de buurtschap Blijdenstein, heeft een roemrucht verle
den, dat al door verschillende inwoners is beschreven. Eén ervan is domi
nee Aedsgard Tammo de Boer, die van 1917-1931 in Ruinerwold "stond"
en een groot deel, van z’n vrije tijd besteedde aan de geschiedenis van
het vriendelijke
dorpskerkje. De resultaten van zijn nazoekingen zijn te vinden in een klein
boekje, dat interessante gegevens bevat over het bedehuis. Zo schrijft
dominee De Boer in 1926 ,dat ongeveer in 1150 de eerste steen werd ge
legd voor de kerk, die oorspronkelijk gewijd was aan de heilige Maria
Magdalena "Nog vroeger", citeert de predikant de schrijver Magnin,
"behoorde de kerk van Blijdenstein tot een klooster van monniken van de
Benedictijner orde, ondergeschikt aan het klooster te Ruinen, dat al in
1036 moet hebben bestaan". De meest opvallende gebeurtenis in de ge
schiedenis van de kerk deed zich voor nadat Willem Lodewijk van Nassau
in 1598 gelast!' de hervorming ook in Drenthe in te voeren.
Maar tot grote verbazing van heel Ruinerwold keerde de brave borst na
een tijdje terug, met in zijn handen een groot papier, waarop met zoveel
woorden stond dat... hij pastoor "af" was en examen had gedaan voor
predikant. Bovendien vertelde Christoni de niet begrijpende dorpelingen
dat hij een lief meisje had ontmoet en inmiddels getrouwd was. Het
vreemde gedrag van Johannes werd echter niet geaccepteerd, temeer
omdat hij in roomse kringen, zo hadden enkele intelligente inwoners in
middels al onderzocht, bekend stond als een priester die "vanwegen
Sinen gespareden warheit" de dienst was verboden. Christioni droop
weer af, maar kwam nog een keer terug, nu om de kwestie in het senti
mentele vlak te trekken. Hij smeekte of hij de diensten in Blijdenstein weer
mocht leiden en uiteindelijk zwichtten de kerkeijke leiders omdat er een
voudig geen land met de nieuwbakken predikant te bezeilen was:
Christioni mocht voorlopig nog blijven, maar moest wel de verzekering ge
ven dat hij uitzag naar een andere plaats. In 1602 nadat hij het nog twee
jaar had volgehouden, vertrok de man tenslotte naar elders.
