14
Ik ben wel eens op de fiets naar Gieterveen geweest, ik geloof met
flessen melk of zoiets aan het stuur. Die moesten worden afge
geven bij een bakkerij (Koops?). Dat was midden in de winter en er
lag sneeuw. Thuis had ik nog nooit een fiets gehad en ik was er dan
ook niet erg vertrouwd mee. Doodsangsten heb ik uitgestaan.
Ten eerste was ik bang om in het kanaal te belanden, ten tweede
had ik, zoals meestal in de kou, dooie vingers en ten derde had ik
steeds de angst dat ik de weg terug niet meer kon vinden.
Allemaal angsten die nergens goed voor zijn geweest. Ik geloof ook
niet, dat ik dit vaak heb moeten doen, maar vergeten ben ik het
nooit.
Ramen zemen was ook een heel speciale gebeurtenis. Minie ging
met emmers water rond het huis en gooide met een soort maatkan
tegen elk raam een kledder water. Ik mocht wel helpen, maar met
water gooien mocht ik niet. Stel je voor dat die kan uit mijn hand
door het raam was gevlogen. Zeker geen onmogelijk idee.
Het werk in huis werd grotendeels verricht door Minie.
Als alles meezat was ze 's middags vrij en dan gingen we bij mooi
weer zwemmen, lezen of gewoon naar buiten waar Minie veel
vrienden en vriendinnen had. Haar beste vriendin was in die tijd
Marietje Oldenbeuving, die net over de spoorlijn woonde.
Haar ouders hadden ook een manufacturenwinkel.
De zondagsrust werd in huize Plat strikt in acht genomen. Dat ging
lijnrecht in tegen wat ik in Rotterdam gewend was. Mijn vader was
altijd op het voetbalveld en zelf korfbalde ik, ook op zondag.
Pas tegen het einde van de dag kwamen we elkaar dan thuis weer
tegen bij de warme maaltijd.
Minie was een populaire oppasser bij verschillende gezinnen met
kleine kinderen. Ik was wat jonger dan zij en sjokte er maar achter
aan. Heel amusant was het niet, want er kwamen altijd "jongens"
langs die als bijen om de honing om haar heen zwermden en mij
niet eens zagen zitten.
Over water gesproken, natuurlijk kwam in Rotterdam water
gewoon uit de kraan, maar in Drenthe kwam ik erachter, dat het
ook uit een put kon komen. Onze put stond tussen ons huis en dat
van juffrouw Boswijk. Mijn eerste poging om water te "putten"
eindigde met het putemmertje in de put, niet tot genoegen van
oom. Het heeft best wat moeite gekost om deze kunst onder de
knie te krijgen.
