52
53
Het trof vandage arg öngelokkig dat de haandel niet vlotten wol. Harm vreüg zeu-
ventug gulden, maor gien ene beüd meer dan vieftug. Veur de melkerijje deugde
Lammegie niet en ok de slachter keek niet naor heür umme. In 't leste besleüt
Harm weer op huus an te gaon, mit het beminde, naor zien vrouwe benuumde
hiermelkbokkieenuumd... Kiek, daor koomt er een paar an.” Lange Bruun vriek-
te zien bokkie aoveral hendug tussendeur. Acher hum zag ie Dörk. Eibert. Aoldert
en Klaos ankomen. Zij hollen er daonug de gaank in. De Hollaander vreüg nijs-
gierig: „Hebben ze niets anders dan die lange stokken, om vooruit te komen?”
Harm zee meeliedig: „Zo is 't krek, meneer..! Niks aans as die lange stok... Wat
zij er mit verdient, daor schiet zij niks mit op.Dat is maor een habbekrassie."
Toen Harm nog met het melkbokkie veür. verzorgde zien vrouwe het kleine boer-
derijgie. Zij was een hemmel wiefie. dat zowel in 't achterhuus as in veurhuus
alles op de goeie stèè had staon. Heür man meuk elk jaor een stukkie land klaor en
now stunnen er al drij koenen op stal. Zij können zich best redden en hoefden gien
meinse naor dT ogen te zien.
Lammegie
Harm was vandage ok an de markt en wel mit een koe an touw. Mit een bezwaord
harte was hij, ’s morgens in de vrogte. mit het biest op stap egaone. ‘t Was wel
een ure gaons, maor dat was niet de oorzake van zien verdriet. De w eg kun hij
dromen en ok de olde koe had die al ies of elegd. Jaoren elcden had Harm heür as
drachtige veerze naor zien stal ebracht. ‘t Was eem biester mooi dier en 't gaf een
dikke portie verse melk. En daorumme had hij 't biesie de name egeven van zien
vrouwe. Dit had niks uut te staon mil de melkgift van ien van beiden, maor hij kun
gien mooiere name bedeinken. Nao verloop van tied kreeg de koe meer kalfies.
dan zien vrouwe kiender. Bij heür bleef het bij iene dochter, die vergangen jaor
etrouw d is mit een dikke boer uut De Wiek. Maor Harm hold nog allied èvenveule
van zien vrouwe en wol mit alle plezier al zien dieren Lammegie numen. tot zölfs
de hane loe. Daorumme was hij now verdrietig en vuulde zich een verraoder van
het trouwe biest. Maor Lammegie de Twijde was of etakeld en ‘t worde neudug
tied heür van de haand te doen, want zij kun de kost niet meer verdienen mit melk-
geven.
Bijname
Harm was er mit uut escheid veur een jaor of wat. Niet umdat hij te min verdien
de. want hij had underwiel een mooi centie aoverhöllen. Hij was ok nog wel stark
genog, maor 't lopen worde minder. Hij trok mit zien linkerbien en daorumme
wörde hij allied Harm Waggel enuumd. Er waren partie die zien achtername niet
wussen en as ze hum er naor vreügen, zee hij dat ok niet meer te wetenGlad
en al vergèten deur de zörge veur het dagelukse brood!” lederien had toentertied
een bijname en die van Harm kun er nog mit deur. Maor er waren ok namen die aj
béter niet gebruken können. Op zien minst worde oe dan evraogd: „Zuuk ie ruzie"
of ie hadden kaans, dat ze oe 't mes aover 't gezichte streken.
koegie. Van 't harfst wol hij nog ies pramberen heür kwiet te raken. Hij zul er wat
lienkoeken tegenan gooien en as ze goed in ‘t vleis zat. zul ze wel bij de slach
ter terechte mutten komen. Hij kreeg de traonen in d ogen en er scheut hum een
kloete in de kèèl.
Ok had hij een gloepense dorst ekregen, maor daor wus hij een goed middel veur.
Rink Hummel schonk nog altied een goed slokkie tegen allerhaande narigheid
en moezenusten. Aans ging Harm zich niet te buten an starke draank. maor op
pulledag wol hij van een harbargie gien boerenschure maken. De kammeraods
van vrogger waren bliede, dat ze Harm zien kunnen en gaven alvaste een rondtie.
HijzÖlf was van huus uut ok niet knieperug en zo wörde het van lieverlao een
gezellug duppie. De wangen worden rood, de ogen waterig en het verstaand ver-
huusde naor de tapkaste. Harm leüt deurschemern, dat het er vandage wel of kun.
umdat hij twintig gulden verdiend had an zien koe Lammegie. “Rekent maor uut".
zee hij mit een dikke tonge. “Ik vreüge zeuventug gulden, maor gien iene beüd
meer as vieftug. Ik neme het biesie weer mit hen huus. want zo’n koe muj mit een
lanteerntie zuken. Ik dörve mien eigenste Lammegie niet weer onder d ogen
te komen zonder heur naamgenote.. Rink, schink nog maor ies in.” Hij zung um
d’aander de lof van de twij Lammegies. die hum zo nao an t harte lagen.
Naor huus
Endeluk en te leste drung het töt hum deur, dat hij neug noar huus mus, want
zien alder, alderliefste Lammegie kön hum seins ofgedeksels uutoedeln, as heür
de musse verkeerd stond. Rink vund ok dat het tied wörde. want aans kun Harm
wel ies bedonkern. Dizze kwaamp mit muite in de bienen en mit behulp van de
kastelein kreeg hij weer verbiendung mit Lammegie 2, die hum verwietend toe-
beülde. Het hoorntouw wörde wat langer emaakt en t uutende um Harm zien
middel ebunden. Hij wörde op weg hölpen en daank zij het verstaand van de olde
koe, leüp de tocht naor huus goed of. Op de henweg gong Harm veurop. maor
now was Lammegie veuran en trok heür baos zachies mit naor de warme stal.
De bienen van de baos waren arg sloppies ewörden. Zo now en dan zöchte hij
steun bij een boom um uut te rusten of een plassie te doen. De meinsen praot
wel ies van domme koeien, maor Lammegie schiende het wel te begriepen. As
Harm mit de waterlössung bezig was. haalde de koe de scha in en vrat het gros
uut de slootkaante. De weerummereize duurde mei dan iens zo laank as de hen-
reize en Lammegie de Eerste stund al lange op de uutkiek. waor die kerel van
heür bleef. Zij leüp man en koe in de mute en bracht ze alle twij naor de wanne
stal. Harm zag gien onderscheid tussen de beide vrouwluu. want hij aaide de koe
aover de rogge en mummelde: “Ie bint toch mien lief wiefie”. Toen zien vrouwe
hum uut ekleed had en in de beddestèè hölpte, was hij hielemaole van de kaorte.
Mit d’ogen dichte, flusterde hij veur zich hen; “Het spiet mij daonig... Gien iene
wol oe hebben... Gien vleis meer op de botten... En gien melk in het gier...” Zien
vrouwe zee veniendug; “Gao maor slaopen, olde zoeplappe.. Mörgenvrog zal ik
oe an ‘t verstaand brengen, wie ’t mieste weerd is.. Ikke, dat stomme dier of ieje."
